Nieuwe roman in voorbereiding : “Helena in Pompeï”

Momenteel wordt de roman ‘HELENA in POMPEÏ’ afgewerkt.
In deze roman wordt het verhaal van Borgas en Helena verteld.

Beiden komen vanuit een ander universum en hebben eigen beelden van hun leven in gedachten.
Het leven loopt anders. Het besef dat alles ‘NU’ gebeurt en dat de tijd onherroepelijk opschuift.

Een passage vind je hier.

Februari en maart 2013 : masterseminarie in LUCA (School of Arts)

In februari en maart 2013 geef ik een masterseminarie voor internationale masterstudenten van Hogeschool Luca in de Palezienstraat 70 te Brussel.
Thema is ‘Utopic dimensions in artistic work’. De studenten worden uitgenodigd hun werk te situeren tegen de achtergrond van het werk ‘De wereld voor beginners’ (of in de Engelse versie: Utopic dimensions in artistic work). In dat werk worden drie werelden onderscheiden:

-de ‘outer world’ : de wereld die we dagelijks zien en waarin de actuele realiteit ons treft. Hier kijken we naar bestaande steden, landbouwproblemen, auto’s, verkeer, sociale noden, … Al het zichtbare en materiële komt in aanmerking. In hoeverre kunnen we bepaalde aanpassingen doorvoeren om deze wereld te verbeteren.

-de ‘inner world’ : de wereld die zich IN onszelf afspeelt en waar we meer zicht willen op krijgen. het heeft te maken met onze wensen, driften, dromen, fascinatie, eigenschappen, toekomstverwachting, … Kunstenaars kunnen in hun werk pogen zelf inzicht te verwerven over hun drijfveren en ontgoochelen.

-de ‘upper world’ : ieder mens heeft nood aan een plaats in het grotere geheel. De grote contect, het heelal, de aanwezigheid op deze planeet of in de kosmos. Deze hogere wereld komt voor in alle culturen en in alle tijden. Hoe verhouden we ons tot het grotere geheel.

Na lezingen zullen studenten hun eigen werk presentaren aan elkaar en zal gepoogd worden tot een conclusie te komen.

Tennis. Het mentale verhaal

Op zaterdag 21 april 2012 heeft Tennisclub Panorama een receptie aangeboden ter gelegenheid van de inhuldiging van een vernieuwd terras en interieur.
Tegelijk werd het boek voorgesteld: ‘Tennis, het mentale verhaal. Ideeën over tennis, je tegenstander, jezelf en je leven’.
Het werd geschreven door Johan Teirlinck en werd ingeleid door Dirk De Maeseneer, voorzitter van VTV Vlaams-Brabant en jurist van het hoofdbestuur van de VTV.
Johan Teirlinck publiceerde de afgelopen jaren al verscheidene boeken waaronder ‘Het actuele denken’ (tweede druk, 2010) en is inmiddels al 15 jaar hoofdcoach in TC Panorama.

Het boek kan besteld worden via de uitgever Deystere Uitgeverij op deystere@gmail.com Of rechtstreeks op johan.teirlinck@gmail.com Uiteraard is het boek ook beschikbaar op de boekpresentatie. De winkelprijs is 25 euro.

Lezingen in de USA.

Eind maart 2009 gaf Johan Teirlinck een aantal lezingen in Ohio, USA over zijn boek ‘Het actuele denken: de mentale ruimte, contaminaties en serendipiteit’, onder de titel ‘TODAY’S MIND: mental space, contamination and serendipity’.

Tevens is hij curator van een tentoonstelling in de Art Gallery of Stark (Kent State University in Ohio). Deze tentoonstelling liep van 3 maart 2009 tot 3 april 2009. Van deze tentoonstelling en van de lezingen worden publicaties gemaakt (in het Engels en het Nederlands).

Speech LokArt 26 april 2009 KKK

Toespraak op zondag 26 april 2009

LokArt

Na de voorbije kunstenkabinetten is het geen eenvoudige zaak om een boeiend en eigentijds thema te zoeken voor dit evenement. Met de LOCATIE lijkt me dat glansrijk gelukt.
LOKART wijst natuurlijk in eerste instantie naar de locatie, de plek maar is tevens ook ‘LOK’ -art, van ‘lokken’ en ook in die zin hebben sommige deelnemers gepoogd het publiek te lokken naar hun werk.

We zien een grote verscheidenheid aan werk en invalshoeken. Scholen en groeperingen, alsook professionele kunstenaars hebben zich gemeld en boeiende bijdragen geleverd.

Graag zet ik een aantal van die invalshoeken op een rij.
Sommige kunstenaars hebben uiteraard meerdere aspecten in hun werk verenigd.

Hier enkele van die invalshoeken:
1. kunst/de locatie als monument, totem, mijlpaal, rituele herdenking
-Zo is er de ‘zegenende engel’ (Carla Meertens) die half mens is en half engel, die tegelijk breekbaar is en vanop grote afstand een stabiele menhir schijnt, een haast heilige plek.
-De ‘vragen aan columbus’ van Tjerry Verhellen duiken onverwacht op achter een reeks struiken en geven een fameus zicht op de omgeving. Het lijken overblijfselen van een oude cultuur, monumenten uit het verleden.
-Sporen achter laten is altijd een ambitie van de kunstenaar en bij uitbreiding van elk mens. Georges Libbrecht laat sporen achter in zijn werk ‘motieven’ en schaart zich in de lange traditie van culturele tekens van onze beschaving.
-LOOKart (Carl Deseure) voegt met een woordspeling een dimensie toe: is het kunstwerk publiek of kijker ? Zijn man op de ladder kijkt naar de einder en wijst mysterieus naar een ongedefinieerd element in de verte.

2. kunst/locatie als lichtvoetig spel, humoristisch commentaar en relativering
-‘wasdag’, ‘witloof’, … worden uitgebeeld op een frisse, speelse wijze en relativeren zo de ernst van het kunstwerk.
-Paraplu’s in een holle weg (Liesbeth Van Ginneken) : een speels element in de natuur, dat vervreemdt en opvalt.
-Een boomweb (Chis Duchateau) geeft het bekende een apart aspect, het is een nieuwe kijk op het vertrouwde.
Een dialoog ontstaat tussen het natuurlijke en het aangebrachte (kunst-zinnige) een clash soms, een botsing, of zachte verstandhouding zoals in ‘Uitgevlogen’ van Will Beckers.

3. kunst/locatie als meditatie, overpeinzing bij, dieper ingaan op
-Luc Van Orshaegen zit letterlijk een kader rond de aanwezige natuur. Zijn werk is een meditatie op de rol van het werk en van de kijker. je kan letterlijk op verschillende wijzen kijken naar de prachtige natuur. Door de aanwezigheid van een kader krijgt het achterliggende landschap een bijzondere waarde.
-De relatie tussen natuur en de digitale wereld (Sammy Ben Yakoub) wordt op een ongewone wijze gevat in een spel van spiegels en klimop. Schakeringen en subtiele nuances.

4. kunst/locatie als plek, het hier, de magische ruimte, het wonder
-Limke Verhellen zet een ‘par-a-vent’ waardoor glasramen driedimensioneeel worden.
-Eric Mat creëert een sprookjesachtige eigen wereld waar andere huizen en andere gewoonten evident zijn. Een soort persoonlijk universum dat ‘af’ en harmonieus is.
-Mieke Broes laat ons bomen zien met bijzondere voeten.

5. kunst/locatie als afwezigheid, niet hier, de anti-locatie, het nergens, mental space
-Vele werken verwijzen naar de plek en daardoor ook naar de afwezigheid ervan. Wanneer we hier staan en praten zullen velen ook niet meer denken aan de concrete plaats waar we staan maar wel aan wat gezegd wordt. De mentale wereld die door het werk wordt opgeroepen.
Op zo’n moment zijn we ‘nergens’.

6. kunst/locatie als inspelen op de al dan niet toevallige eigenschappen van een plek:
-een boom, een zicht, een plein, een brugje (Marina Hazenberg : Der Jungbrunnen) als inspiratiebron voor artistiek werk.
-Of een vergeten richtpunt voor vliegtuigen zoals bij Paul Poels die zelfs sporen herontdekt uit het verleden en die in het landschap opnieuw zichtbaar maakt.

7. kunst/locatie als poëtische vlucht, het esthetische, de mooie geste of vondst
-Dirk Boulanger presenteert ons de ‘kakegaai’, een erg mooi en fascinerend werk waarvan men zich afvraagt hoe het gemaakt werd.
-het werk van scholen en kinderen past ook in dit perspectief. Vaak hebben ze geprobeerd om iets gevoeligs of moois te tonen, waarbij ze de omgeving kleur geven.
-‘zie de zee’ (Luk Wets) speelt visueel met het woord ZIE dat -als we even verder wandelen-
plots is veranderd in ZEE.

Allen zijn het INGREPEN van een kunstenaar die poogt een dialoog aan te gaan met zijn/de wereld.
Bij de voorbijganger zal dit wellicht tot irritatie leiden, of tot bewondering, mogelijk tot fascinatie of de wenkbrauwen doen fronsen. Het samengaan van mens en natuur is immers niet vanzelfsprekend. De evidente relatie die ze ooit hadden is grotendeels verdwenen in onze beschaafde wereld en elke ingreep lijkt immers haast altijd een INBREUK op de eigenheid , de beslotenheid en echtheid van de natuur, de omgeving zoals die is, ZONDER DE MENS.

Daarom is het een subtiel spel om TOCH IETS TOE TE VOEGEN, iets TE BETEKENEN in deze wereld, op deze locatie. IETS WAT ER TOE DOET.

Het is een hele uitdaging om inderdaad iets TE VERTELLEN via een OBJECT, een BEELD, een INSTALLATIE maar het mag gezegd worden dat een groot aantal deelnemers daar zeker in geslaagd is.

Het actuele denken : de mentale ruimte, contaminaties en serendipiteit

‘Het Actuele Denken’ situeert de 20ste eeuw en meer in het bijzonder de jaren 1990 tot vandaag. Aan de hand van drie essays over relevante topics uit het denken van vandaag worden fenomenen en uitgangspunten in de kunst, de cultuur en het brede maatschappelijke veld aangebracht.
‘De mentale ruimte’ wint terrein ten koste van een werkelijkheidsbeleving die louter uitgaat van ‘echte’ en concrete observaties. Wij leven niet langer in de wereld maar in onze wereld. Bedoeld wordt onze persoonlijke beleving of perceptie van de wereld. Literatuur, schilderkunst en film zijn uitgelezen media om die evolutie te herkennen en te volgen.
Het ontstaan van de abstracte schilderkunst en de psychologie kunnen eveneens in dit licht worden bekeken. De zichtbare realiteit is niet langer onze enige norm. Het Russisch Formalisme en Kafka kunnen dan ook als voorlopers worden beschouwd van deze ‘mentale wereld’ avant la lettre.
In de jaren ’90 krijgt de virtuele werkelijkheid een krachtige impuls vanuit de nieuwe technologieën. Internet, computergames en talloze toepassingen actualiseren de mentale dimensie. Alle domeinen van onze samenleving spelen hier op in : economie, sport, sexualiteitsbeleving, communicatie en niet in het minst de kunsten.
In het deel ‘contaminaties’ wordt een nieuwe inhoud gegeven aan het woord ‘contaminatie’. Via de omweg van de ‘taalfout’ komen we andere aspecten op het spoor van ons taalgebruik. Invloed uitoefenen en ondergaan is een permanent spel dat 24/24 en 7/7 doorgaat. Ons dagelijks leven kan op deze wijze (her)begrepen worden.
Publiciteit, TV, kranten maar ook culturele producten als artikels, boeken, films, CD-roms beïnvloeden en spelen hun rol. Ons netvlies capteert en verwerkt doorlopende stromen van beelden en onze hersenen ontcijferen en interpreteren allerhande ideeën.
Kunstenaars verwijzen naar werk van anderen of naar zichzelf in vorig werk. ‘Contaminaties’ leert ons de werkelijkheid anders zien.
‘Serendipiteit’ is een term die in de Angelsaksische cultuur een vaste betekenis heeft verworven in de cultuur. Het inspelen op toevallige gebeurtenissen op een intelligente wijze met aandacht voor de telkens lichtjes gewijzigde situatie zonder vast te hangen aan vooropgezette uitgangspunten maar integendeel proberen deze uitgangspunten telkens weer te corrigeren of te verfijnen : dat is de bedoeling.
Dit permanente bijsturen levert eigenlijk een scherpe kritiek op ons typisch westers, rationeel en een-sporig denken dat zijn wortels vindt in een joods-christelijke en Griekse traditie van rechtlijnigheid en consequent zijn. Via ‘serendipiteit’ kan de moderne mens ontsnappen aan de dictatuur van het verplichte, het model dat onze westerse cultuur bracht waar die nu staat. Die verworvenheden los laten is voor velen beangstigend.
De ‘homo serendipicus’ is misschien die nieuwe mens, die durft los te laten en op die wijze verder kan reiken.
Johan Teirlinck
KOSTPRIJS : 15 euro
BESTELLEN kan: stuur een mail naar johan.teirlinck at gmail.com